Świąteczna atmosfera zawitała do mojego domu bardzo wcześnie, już w sobotę przed Andrzejkami.
W wolny od pracy poranek starszy syn wykradł świeżo przebudzonego młodszego syna z naszego łóżka tak, że zanim dotarło do nas, że się obudził, ponownie wchłonął nas błogi, beztroski, poranny, odlotowy sen.
Po przebudzeniu, zaniepokojona podejrzaną ciszą zeszłam do kuchni, w której chłopcy byli pochłonięci misją. Starszy zmuszony zadaniem domowym z plastyki zrobił masę solną i wszystko kipiało w wyprodukowanych gwiazdkach i w zaangażowaniu Małego i Młodego.
Od tego poranku czuliśmy, że nadchodzą święta.



Oprócz nieskończonej ilości gwiazdek i dwóch bałwanów, wyprodukowanych przez Młodego, w piekarniku suszyła się seria "pisiorków".
Małemu tylko takie ozdoby udawały się najlepiej. I sprawiały olbrzymią radość, tym większą im bardziej starszy brat śmiał się po wykulaniu każdego egzemplarza.
Nawet mu nie próbowałam tłumaczyć, że wyprodukowane przez niego repliki męskich genitaliów, nie koniecznie kojarzą się ze świętami. Jeszcze ma czas na to, by to zrozumieć :)

Moją radością był ich śmiech. Pomysł starszego syna i zorganizowanie wszystkim przyjemnego sobotniego poranka.

W Andrzejki oczywiście polaliśmy wosk. Wieczorem. Mały był już zmęczony i nie miał ochoty na zabawę do momentu ogladania cieni na ścianie. Cienie go intrygują, do końca nie może zrozumieć jak, dlaczego i kiedy się pojawiają. 
 


Dlaczego piszę o pogańskim laniu wosku między wspomnieniami o Świętach Bożego Narodzenia?
Chodzi mi o magię długich listopadowych wieczorów. Magię, którą sobie stworzymy sami albo sami pozamykamy się każdy w swoim pokoju. Magię, która bez radości i iskry w oku dzieciaków nie istniałaby. Dopóki mogę cieszę się każdą sytuacją, w której mogę usłyszeć szczery śmiech dziecka - praktycznie z niczego ( chociaż przyznaję się: strasznie nie chciało mi się brudzić naczynia na wosk, ten bałagan i zlew zapchałam tym woskiem i mąż się na mnie wkurzył.... taka druga strona medalu, żeby za pięknie nie było :)))


Każdego roku, cztery tygodnie przed świętami na stole pojawia się wieniec adwentowy. Co niedzielę zapalamy o jedną świeczkę więcej.
Kiedyś robiłam wieniec z żywych gałązek. Obecnie cierpię na nieustające poczucie niewyrabiania się, nie załatwiam spraw tak, jak bym chciała. Kiedyś zrobienie wieńca było dla mnie przyjemnością. Starałam się. Drobne sprawy dawały mi radość.
Od jakiegoś czasu wykonuję czynności, żeby podtrzymać tamten dawniejszy stan - uciekło ode mnie zaangażowanie. Gdzieś sobie poszło.



Mikołaj.
Dzieci nie potrafią zrozumieć kim jest Mikołaj a kim Gwiazdor. Myli im się, który jest tym lepszym i łagodniejszym, a który tym groźniejszym ale hojniejszym.
U mnie w domu Mikołaj przynosił prezenty do sumiennie wypastowanych butów, postawionych na parapecie. Najczęściej były to słodycze. Mikołaja nigdy się nie widziało, był tajemnicą. Za to Gwiazdor był zawsze hojniejszy ale i wymagający. Rozliczał wszystkich po kolei za to jak przeżyli mijający rok.



W tym moim, prawdziwie i od początku moim domu staram się by było tak samo jak w tym pierwszym moim domu :)

Prezenty nie zmieściły się do butów. Wyłożyłam je na obrusie pod butami :) Mały nas rozbawił, na widok wyłożonych na podłodze słodyczy wykrzyknął: " Mikołaj zrobił nam piknik ! "



W tym roku wypadło nam spędzić święta poza domem. Co wcale nie zwolniło mnie z obowiązku przygotowania co niektórych potraw. Bo kto to widział zwalić się komuś z pustymi rękoma na chatę i liczyć na to, że ktoś będzie koło nas biegał. No tak to w naszej Rodzinie nigdy nie było.
Wigilia i I Dzień Świąt była w Poznaniu u najmłodszej siostry. W tym roku ona rządziła :) Przydzieliła mi do upieczenia makowce ( między innymi :)
No i niech ktoś mi powie dlaczego mi nie wyszły?!
Zapowiadały się normalnie:



A po upieczeniu zrobiły się puste w środku i kruszyły się przy krojeniu !

Stół Wigilijny u siostry zdobiły moje białe imieninowe tulipany :)))
No wzruszyłam się - cały pęk ich był - tu na zdjęciu są tylko trzy :)



Gwiazdor.
Tak jak mówiłam. Po Wigilii przychodzi z wielkim workiem prezentów. Ale nic za darmo. Dziadek musi opowiedzieć czy Babcia była grzeczna a Babcia czy Dziadek i tak wszystkie pary po kolei, które przysięgały sobie, że na dobre i na złe.... Dzieci śpiewają, mówią wierszyki, opowiadają o ocenach. Starsze dzieciaki jak się podśmiechują z całej ceremonii  to Gwiazdor przywołuje je do porządku laską, którą niby się podpiera, ale wiadomo po co ją ma :) 

       

Święta to ten czas kiedy Rodzina jest razem. Tak musi być.
Dzieci cieszą się z tego najbardziej :)



W tym roku górowały na choince aniołki, nawet zrobione z makaronu:


 



Tak wyglądały u mnie Święta 2008 - Otwarta :)